6 lutego 1886 roku Teatr im. Juliusza Osterwy otworzył swoje drzwi po raz pierwszy, stając się „pomnikiem trwalszym niż ze spiżu”.
Dzięki tej inicjatywie lokalnej społeczności możemy grać dla Was już od 140 lat – komedie i tragedie. Klasykę oraz sztukę nowoczesną. Deski teatru widziały wiele – wychowały wielu artystów i niejednego wypuściły w świat.
140 lat to nie przelewki, to sędziwy wiek jak na instytucję, która powstała w czasach „Nocy Apuchtinowskiej” – terroru jaki nastał po upadku powstania styczniowego, w okresie stanu wojennego i permanentnej rusyfikacji wszystkiego, co polskie.
Właśnie w takim czasie, wysiłkiem społecznym i z inicjatywy lubelskich przemysłowców, braci Adolfa i Juliusza Fricków, powstał nasz Teatr. Wzniesiony wolą i ofiarnością lokalnej społeczności, jak o nim pisano, wznieśli go „Lublinianie – sobie”. 
Od sześciu pokoleń wzbudzamy emocje wśród widzów – śmieszymy, wzruszamy, dajemy nadzieję. 6 lutego obchodzimy nasze święto i chcemy podziękować Wam za to, że jesteście z nami.
Każdy taki jubileusz jest nie tylko świętem ludzi teatru, lecz także jubileuszem nas wszystkich. To właśnie takie symbole, mimo dziejowych zawieruch, świadczą o jego trwałości – o ciągłości myśli kultury, dziejowej sprawczości i sile ludzi, którzy mimo wzlotów i upadków, także w czasach klęsk, potrafili ją podtrzymywać.