Tytuł: Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie
Autor: Adam Mickiewicz
Tytuł oryginału:
Przekład:
Opis

Na scenie pojawia się grupa pielgrzymów niosących biblię polskości – Pana Tadeusza Adama Mickiewicza. Uczestnicy pielgrzymki po kolei czytają fragmenty epopei i wcielają się na naszych oczach w postacie z książki. Mikołaj Grabowski odchodzi od obrazu szlacheckiego dworku, żeby zwrócić uwagę widzów na kwestię zbiorowego wyobrażenia Ojczyzny przez Polaków. W spektaklu nostalgia i ironia mieszają się ze sobą, przedstawiając Pana Tadeusza nie tylko jako historię szlachecką, ale również, a może przede wszystkim, opowieść o nas samych.

 

Reżyser Mikołaj Grabowski o spektaklu:

W Panu Tadeuszu jest wiele narracji poetyckich, wiele tonów, tematów. Mamy tu wątki polityczne i społeczne, Polskę w niewoli, nadzieję na jej wyzwolenie przez Napoleona, opisane zaścianki szlacheckie, spory sąsiedzkie... Ale myślę, że to co najcenniejsze – to warstwa obrzędowa tego poematu. Mówi się, że Pan Tadeusz ma w sobie kod polskości. Jeśli tak jest, to jest on ukryty właśnie w obrzędowości. Ileż tam jest tych codziennych ceremonii, tej celebracji! Stąd może wrażenie, że nie jest to epopeja stawiająca Polskę i Polaków na piedestale. Wręcz przeciwnie, to dzieło szalenie bliskie, znane jak gdyby z domu, oparte na systemie, który tkwi w nas głęboko, opowiadające o sprawach, z którymi się spotykaliśmy u rodziców i dziadków, o obrządkach z których zbudowane jest całe nasze życie, które powtarzamy raz z chęcią, raz z niechęcią, do których jesteśmy przymuszani, i które kochamy, choć często nie zdajemy sobie z tego wszystkiego sprawy. Wspólnotę, o której opowiada Pan Tadeusz, spajają zarówno obrzędy wzniosłe, jak i przyziemne, wielkie idee i małostkowość, polityka i religijność, ale i chęć zemsty, namiętność, miłość. Polskość stworzona jest z rzeczy pięknych i okropnych, jak gdyby cechą wspólną naszego polskiego bytowania była dwoistość. Mickiewicz akceptował ten stan, w sposób subtelny i z lekką ironią, dotykał tej dwuznaczności, wręcz bawił się nią. To brzmi bardzo współcześnie, bo do dzisiaj w nas wszystkich, niezależnie od wieku, jest trochę nowego, trochę starego. Dlatego tego naszego Pana Tadeusza opowiadamy niekoniecznie w szlacheckim kostiumie.

 

W spektaklu występuje zespół muzyczny w składzie: Paweł Drabarz, Mariusz Pysz, Stanisław Siedlaczek, Emilia Siepkowska i Izabela Zagórska.

 

 

Spektakl bierze udział w IIedycji Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa”.

   

Informacje
Premiera: Premiera 5 marca 2016
Czas trwania: 170 minut
Liczba przerw: z przerwą
Realizatorzy
adaptacja i reżyseria, ruch sceniczny: Mikołaj Grabowski
adaptacja: Tadeusz Nyczek
scenografia i kostiumy: Jacek Ukleja
muzyka: Zygmunt Konieczny
kierownictwo muzyczne i przygotowanie wokalne : Izabela Urban
opracowanie instrumentacji: Mieczysław Mejza
przygotowanie orkiestry: Izabela Zagórska
reżyseria światła: Michał Grabowski
nagrania wokalne: Małgorzata Daniłow
realizacja nagrań: Bogdan Długosz
Obsada
Galeria
Wydarzenia
"Pan Tadeusz"
2016-10-24

Polowanie, grzybobranie, parzenie kawy czy nawet ubieranie Zosi to obrzędy, w których kryje się kod polskości. Grupa pielgrzymów, przemierzająca Polskę, sięga do Pana Tadeusza, żeby odkrywać co drzemie w ich naturze, jakim są narodem. Wybierają co raz to nowe sceny z epopei i odtwarzają je na oczach widzów. Mikołaj Grabowski za Adamem Mickiewiczem dostrzega i opowiada o dwoistej naturze swoich rodaków, o ich skłonności do wielkich czynów i do małostkowość. W spektaklu nie znajdziemy szlacheckiego dworku, ale Ojczyznę, również tę współczesną, budowaną ze zbiorowej wyobraźni Polaków.

 

Zapraszamy na Pana Tadeusza Adama Mickiewicza w reżyserii Mikołaja Grabowskiego:

26 października, godz. 10:00

27 i 28 października, godz. 10:00 i 18:00

Sponsorzy/patroni